...μια ιστορία του Marshall για τις επιλογες που εχουμε διαθεσιμες οταν ακουμε κατι που δεν μας αρεσει...
Παρουσιαζα το NVC σε περιπου 170 παλαιστινιους σε ενα τζαμι σε μια κατασκηνωση προσφυγων στη Βηθλεεμ. Η αντιμετωπιση προς τους αμερικανους δεν ηταν και η καλυτερη δυνατη... Οπως μιλουσα ακουσα καποιους να σχολιαζουν σε εντονο υφος αναμεσα στο πληθος. «σχολιαζουν οτι εισαι αμερικανος» μου ειπε ο μεταφραστης μου. Ενας αντρας απο αυτη την ομαδα σηκωθηκε και φωναξε «δολοφονε!», αμεσως πολλες φωνες ενωθηκαν μαζι του και φωναζαν «Δολοφονε!, εκτελεστη! Παιδοκτονε».
Ευτυχως καταφερα να εστιασω την προσοχη μου σε τι αυτος ο ανθρωπος αισθανεται και χρειαζεται. Σε αυτη την περιπτωση ειχα καποια μικρα στοιχεια. Στο δρομο για την κατασκηνωση ειδα μερικα αδεια δοχεια δακρυγονων τα οποια ειχαν χρησιμοποιηθει μεσα στην κατασκηνωση το αμεσως προηγουμενο βραδυ. Καθαρα τυπωμενο επανω τους ηταν το «made in USA». Ηξερα οτι οι προσφυγες ειχαν μεγαλη οργη γιατι οι ΗΠΑ ειχαν προμηθευσει το Ισραηλ με οπλα και δακρυγονα.
Απευθυνθηκα στον αντρα που με ειχε αποκαλεσει δολοφονο:
MBR: Εισαι οργισμενος διοτι θα ηθελες η κυβερνηση μου να ειχε χρησιμοποιησει τους πορους τις με διαφορετικο τροπο? (δεν ηξερα αν η υποθεση μου ηταν σωστη, αυτο που ειχε σημασια ηταν η ειλικρινης μου προσπαθεια να συνδεθω με τις αναγκες του και τα συναισθηματα του)
MBR: ωστε εισαι εξοργισμενος και θα εκτιμουσες λιγη στηριξη για τη βελτιωση των συνθηκων διαβιωσης και την πολιτικη σου ανεξαρτησια?
Αντρας: Ξερεις πως ειναι να ζεις εδω 27 χρονια με τον τροπο που τα εχω ζησει εγω και η οικογενεια μου? Εχεις εστω και την παραμικρη ιδεα πως ειναι αυτο για εμας?
MBR: Μου φαινεται οτι αισθανεσαι πολυ απεγνωσμενος και αναρωτιεσαι αν εγω η κανεις αλλος μπορει πραγματικα να καταλαβει το πως ειναι να ζεις κατω απο αυτες τις συνθηκες. Καλα καταλαβαινω?
Αντρας: Θελεις να καταλαβεις? Πες μου, εχεις παιδια? Πανε στο σχολειο? Εχουν που να παιξουν? Ο γιος μου ειναι αρρωστος, παιζει σε ενα ανοιχτο βοθρο, στην ταξη του δεν εχουν βιβλια. Εχεις δει σχολειο χωρις βιβλια?
MBR: Αντιλαμβανομαι οτι ειναι δυσκολο για εσενα να μεγαλωσεις τα παιδια σου εδω. Θελεις να γνωριζω και εγω οτι αυτο που θελεις για τα παιδια σου ειναι μια καλη εκπαιδευση και τη δυνατοτητα να παιζουν και να μεγαλωνουν σε ενα υγιες περιβαλλον.
Αντρας: Σωστα! Αυτα ειναι τα βασικα! Ανθρωπινα δικαιωματα, ετσι δεν τα λετε εσεις στην Αμερικη? Γιατι δεν ερχεστε πιο πολλοι σαν εσενα εδω να δειτε τι ειδους ανθρωπινα δικαιωματα φερνετε εδω?
MBR: Θα ηθελες περισσοτεροι αμερικανοι να αποκτησουν συνειδηση για το μεγεθος του πονου εδω περα και δουν πιο βαθια στις συνεπειες των πολιτικων τους δρασεων?
Ο διαλογος μας συνεχιστηκε με αυτον τον αντρα να μου εκφραζει τον πονο του και τη λυπη του για 20 λεπτα και εμενα να ακουω τα συναισθηματα και τις αναγκες του πισω απο καθε του δηλωση. Δεν συμφωνησα, ουτε διαφωνησα. Δεχθηκα τα λογια του οχι σαν επιθεση αλλα σαν δωρο απο εναν συνανθρωπο μου που θελησε να μοιραστει μαζι μου την ψυχη του και τις αδυναμιες του.
Οταν αυτος ο αντρας αντιλφθηκε οτι ειχε ακουστει και ειχε γινει κατανοητος, μπορεσε πλεον να ακουσει και εμενα να του εξηγω τον λογο της επισκεψης μου στην κατασκηνωση. Μια ωρα αργοτερα αυτος που με ειχε αποκαλεσει δολοφονο, με προσκαλεσε στη σκηνη του για ενα παραδοσιακο γευμα «Ramadan».